Muhtemelen çoğu insanın hayal ettiği şekilde değil. Bu iyimserlik değil, bir örüntü: son yüzyılın her büyük teknolojisinin işi silmesi bekleniyordu, ve tahmin her seferinde aynı belirli şekilde başarısız oldu. Teknolojinin ne yapabileceği konusunda nadiren yanılıyordu. İnsanların sonrasında ne yaptığı konusunda yanılıyordu.
Bu ayrım önemli, çünkü değişime hazırlanmak ile asla gelmeyecek bir şeyi beklemek arasındaki fark bu.
Postanenin ölmesi bekleniyordu
E-posta normalleştiğinde, sonuç açık görünüyordu. Mektuplar posta hizmetinin temel işiydi, ve e-posta ücretsiz, anlık ve zahmetsizdi. On yıl içinde, insanlar dedi ki, postane bir müze parçası olacaktı.
Bunun yarısı gerçekleşti. Mektup hacimleri dünyanın çoğunda düştü ve hiç toparlanmadı. Neredeyse hiç kimse artık çek ya da doğum günü daveti postalamıyor.
Ama aynı hat üzerinde başka bir şey oluyordu. İnternet sadece mektupların yerini almadı. Dört yüz kilometre uzaktaki bir depodan mal satın almanın, ve hayatında hiç teslimat siparişi almamış bir restorandan akşam yemeği sipariş etmenin bir yolunu yarattı. Bu işlemlerin her biri aynı şekilde sona erer: fiziksel bir şeyin birinin kapısına ulaşması gerekir.
Mektup azaldı ve paket genişledi. Posta ve kurye işi ortadan kalkmadı. Şekil değiştirdi, ve pek çok ülkede büyüdü. Tahmin, neyin yok edildiğini doğru bir şekilde belirledi ama hemen yanında neyin inşa edildiğini tamamen kaçırdı.
Drone, ekibi ortadan kaldırmak yerine sıkıştırdı
Film yapımından daha net bir örnek var.
Havadan bir sahne eskiden ciddi bir operasyondu. Bir helikopter ve nitelikli bir pilot, sabitlenmiş bir montajdan çalışan bir kamera operatörü, güvenlik personeli, sigorta, izinler, bir uçağı barındırabilecek bir konum, ve ancak gerçek bir yapımın taşıyabileceği bir bütçe gerektiriyordu.
Drone bunun çoğunu bir arabanın arkasında bir çantayla tek bir kişiye indirdi. Hepsini değil, ve burada kesin olmakta fayda var: helikopterler dronların başaramadığı çekimler için hâlâ kullanılıyor, ve daha büyük yapımlar genellikle bir pilot ve özel bir kamera operatörüyle iki kişilik bir drone ekibi çalıştırıyor. Değişim, ekibin ortadan kaldırılmasından çok sıkıştırılmasıydı.
Yine de, sonrasında ne olduğuna bakın. Bazı işler gerçekten ortadan kalktı. Havadan sinematografiyle geçimini sağlayan bir pilot müşteri tabanını kaybetti, ve bu gerçek bir kişi için gerçek bir kayıptı.
Aynı anda başka iki şey oldu. Roller ortadan kalkmak yerine birleşti, çünkü bir drone operatörü aynı anda uçuyor, kadrajlıyor ve çekim yapıyor. Daha da önemlisi, havadan bir çekimin maliyeti o kadar düştü ki, bunu asla düşünemeyecek insanlar satın almaya başladı: düğün videografçıları, emlakçılar, restoranlar, kendi arazilerini araştıran çiftçiler, küçük belgesel yapımcıları.
İş küçülmedi. Çok daha fazla müşterinin erişimine girdi ve çoğaldı. Bugün helikopter döneminden çok daha fazla havadan çekim yapılıyor, ve bunlardan geçimini sağlayan çok daha fazla insan var.
Altındaki örüntü
Bu, isimlendirilmeye değecek kadar sık tekrarlanıyor.
E-tablonun muhasebeyi bitirmesi bekleniyordu. Gerçekten muazzam miktarda manuel defter işini ortadan kaldırdı, ve muhasebe katibi rolleri sonraki on yıllarda azaldı. Bu düşüşle birlikte büyüyen şey analitik işti: muhasebeciler, denetçiler ve finansal analistler daha sayıca çoğaldı, çünkü bir hesaplama neredeyse ücretsiz hale geldiğinde, kuruluşlar öncekinden çok daha fazla hesaplama istiyor.
ATM en sık alıntılanan örnektir, ve genellikle aldığından daha fazla özeni hak eder. Ekonomist James Bessen'in araştırması, Amerika Birleşik Devletleri'nde, ATM'ler geldikten sonra yaklaşık üç on yıl boyunca gişe memuru istihdamının büyümeye devam ettiğini buldu, çünkü makineler şubeleri işletmeyi ucuzlaştırdı ve bankalar daha fazlasını açarak yanıt verdi, gişe memurunun rolü ise banknot saymaktan satış ve problem çözmeye kaydı. Bu gerçek bir bulgu, ama kalıcı bir yasadan çok bir dönemi tanımlıyor. Gişe memuru sayıları, çevrimiçi ve mobil bankacılık bir şubeye gitme nedenini tamamen ortadan kaldırdıkça, 2010 civarından beri düşüyor.
Bu niteleme, örüntünün her dürüst versiyonuna ait. Bir görevin otomasyonu bir işi güvenilir şekilde yok etmez, ama onu sonsuza dek de korumaz. Tutarlı bir şekilde yaptığı şey, işin neden oluştuğunu değiştirmek, ve piyasanın kaç tanesini istediğini değiştirmektir.
Mekanizma her durumda aynı. Bir görev otomatikleşir. Çıktının maliyeti çöker. O çıktıya olan talep, toplam insan katılımının sabit kalması ya da büyümesi için yeterince artar, önceki halinden oldukça farklı görünürken.
Teknoloji, işleri ortadan kaldırmaktan çok görevleri ortadan kaldırmakta önemli ölçüde daha iyi oldu. Çoğu iş, bir düzine ya da daha fazla görevin demeti, ve makineler tarihsel olarak üç ya da dört tanesini aldı, insanları kalanın daha fazlasını yapmaya bıraktı.
Şu anda gerçekte ne oluyor
Tarihsel örüntü faydalı, ama okuyucular makul olarak 1985'te değil bugün görünür olanı bilmek istiyor.
En net erken etkiler, tekrarlayan, metin tabanlı ve hacim halinde üretilen görevler üzerinde: ilk taslak metin, rutin çeviri, temel görsel ve düzen işi, standart müşteri destek yanıtları, ve kodun şablon parçaları. Bu piyasaların giriş seviyesindeki serbest çalışanlar bunu ilk hissetti, çünkü en açık iş, zaten metalaşmış ve düşük fiyatlandırılmış iştir.
Şimdiye kadar olmayan şey, altta yatan mesleklere olan talepte geniş çaplı bir çöküş. Ortaya çıkan örüntü tanıdık görünüyor: aynı insanlar daha fazla üretiyor, müşteriler daha hızlı teslimat bekliyor, ve değer ne yapılması gerektiğine karar veren, iyi olup olmadığına hükmeden, ve sonuçtan sorumlu olanlara doğru kayıyor.
Bunun nereye oturacağı konusunda emin olmak için gerçekten çok erken. Yapay zekaya kaybedilen işler hakkında kesin rakamlar iddia eden herkes tahmin yürütüyor, ve dürüst pozisyon, kanıtın erken, endüstriler arasında düzensiz, ve hâlâ gelmekte olduğudur.
Bu sefer ne farklı
Hiçbir şeyin değişmediğinde ısrar etmek de eşit bir hata olurdu.
Bu dalganın iki özelliği gerçekten yeni. Birincisi genişlik. Önceki teknolojiler bir seferde bir endüstriyi etkiledi, daha geniş iş piyasasına değişimi özümsemesi için yıllar verirken, bu, yazma, tasarım, yazılım, destek ve analizi aynı anda etkiliyor. İkincisi hız. Drone, havadan filmciliği yeniden şekillendirmek için on yılın çoğunu aldı. Yapay zeka araçları bazı alanlarda çalışma uygulamalarını aylar içinde değiştirdi.
Ayrıca iyimser anlatıların atlama eğiliminde olduğu bir maliyet var. O helikopter pilotu havadan işini kaybettiğinde, "endüstri genel olarak daha fazla iş yarattı" ona hiç teselli olmadı. Toplu rakamlar bir bireyin kirasını ödemez. Yeni roller sıklıkla farklı yerlerde ortaya çıkar, farklı beceriler talep eder, ve bir kariyerin farklı bir aşamasında açılır, ve yerinden edilen kişi nadiren işe alınan kişi olur.
Yani savunulabilir pozisyon ne "hiçbir şey değişmeyecek" ne de "her şey yoluna girecek." Yıkım görünür ve anlık iken yaratımın dağınık ve yavaş olmasıdır, ve bu tam olarak neden her neslin işin sonunu tahmin ettiği, ve neden bu tahminin henüz tutmadığıdır.
Bu bölgemizde ne anlama geliyor
Bu konudaki çoğu yazı bir Batı iş piyasası varsayıyor, ve Orta Doğu ve Kuzey Afrika genelindeki tablo aynı değil.
İki fark öne çıkıyor. Benimseme daha geç gelme ve sonra hızla hareket etme eğiliminde, bu da başladığında uyum süresini sıkıştırıyor. Ve istihdamın bileşimi farklı, daha büyük bir kamu sektörü, inşaat, lojistik, ağırlama ve saha tabanlı iş payıyla, bunların çoğu bu tartışmalara hakim olan ofis rollerinden metin-ve-ekran otomasyonuna çok daha az açık.
Bunda bir fırsat da var. Dil, bölgenin mezunları için uzun süredir uzaktan çalışmaya bir engel oldu, ve çeviri araçları bu engeli önemli ölçüde düşürdü. Bazı yerel rolleri tehdit eden aynı teknoloji, Bağdat'ta ya da Amman'da bir adayı da herhangi bir yerden uzaktan işe alan bir işveren için okunabilir kılıyor.
Bu sizin için ne anlama geliyor
Üç sonuç makul ölçüde güvenli görünüyor.
Görevinizi tehdit eden aracı öğrenin. Drone, kamera operatörlerini işsiz bırakmadı. Birini uçurmayı öğrenen kamera operatörü herkesin işe aldığı kişi oldu. Avantaj tutarlı bir şekilde, aracın hizmet etmeyi amaçladığı işi anladıkları için, erken benimseyen ve zaten alanda olan insanlara gidiyor.
Görevi yargıdan ayırın. Otomasyon önce tekrarlanabilir yarıyı alır. Gününüzün çoğu bir şablonu doldurmaktan oluşuyorsa, o yarı açıktır. Çoğu, şablona ne ait olduğuna karar vermek, kime güveneceğinize karar vermek, ya da üzgün bir kişiyle ilgilenmekten oluşuyorsa, önemli ölçüde daha sağlam bir zeminde duruyorsunuz.
Unvanın işten çok daha fazla değişmesini bekleyin. On yıl içinde var olacak rollerin çoğunun henüz adı yok, tıpkı helikopter ekipleri en meşgul olduğunda "drone pilotu"nun bir kariyer olmaması gibi.
Sonuçta bu neye geliyor
Her otomasyon dalgası iki grup üretti: aracın gelişini izleyen ve gitmesini uman insanlar, ve onu erken benimseyip onu çalıştıranlar haline gelen insanlar.
Teknolojinin kendisi kimsenin kaderine hiç karar vermedi. Neyin ucuz olduğunu değiştirir, ve sonra insanlar tasarruflarla ne inşa edeceklerine karar verir. Bu matbaadan e-tabloya kadar geçerli oldu, ve bu yıl doğru olmayı bıraktığına inanmak için güçlü bir neden yok.
